De eerste werkweek in het "gewone" ritme zit erop. Het was een week om niet te onthouden. Qua organisatie viel het allemaal goed mee, ons "schemaatje" werkt, iedereen tijdig ter plaatse en de kids konden op "menselijke" uren door I. of mij worden opgehaald. Zij hadden het gelukkig naar hun zin, op uitzondering 's morgens. Het afscheid viel wat tegen voor kleine T, hij wilde met me mee naar het ziekenhuis, hij was namelijk ziek.
Ik daarentegen, ik heb TEveel te doen, het lijkt of ik 2 voltijdse jobs heb. Mijn hoofd barst van de hoofdpijn, hartkloppingen beheersen het ritme, Stilnoct moet me ervan weerhouden 's nachts niet een uur of twee wakker te liggen om te plannen, te overlopen, te denken, en nog eens te denken.
Ik stik, of neen, ik verdrink, ik zit bijna onder water ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten